Uroczystość Poświęcenia Polskiego Sztandaru Narodowego i Akt Intronizacji Chrystusa na Króla Polski

Akt Intronizacji naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa na Króla Polski złączony z Uroczystością Poświęcenia Polskiego Sztandaru Narodowego (18.04.2025 r.)

Panie Jezu, idąc śladami naszych Pasterzy, którzy wielokrotnie w doniosłych chwilach, w szczególnych aktach wiary i miłości zwracali się do Ciebie w trosce o powierzony lud, my dziś zwracamy się do Ciebie w tej szczególnej chwili.

To nasze spotkanie z Tobą, jest też wyrazem naszego gorącego pragnienia, abyśmy mogli ustami naszych pasterzy i przywódców dokonać publicznego Narodowego Aktu Intronizacji jako świadectwa wiary wobec świata, że jesteś naszym Królem. Ty przemawiasz przez okoliczności, prosimy Cię, abyś w Swoim niezgłębionym miłosierdziu dał nam tych pasterzy i przywódców, którzy w pokorze i odpowiedzialności dopełnią tego Aktu Intronizacji, aby mogła się wypełnić Twoja Boska Wola i dana nam obietnica - sam Akt Intronizacji spowoduje wyjątkowe łaski. W tym Roku Świętym wspominamy wspaniały Jubileusz 1700 lat od Pierwszego Soboru Powszechnego w Nicei, w którym to Duch Święty przekonał Ojców Soboru i dał nam do wierzenia, że Jezus Chrystus jest Prawdziwym Bogiem i Prawdziwym Człowiekiem. Sobór w Efezie jako konsekwencja tej prawdy ogłosił dogmat wiary, że Maryja jest Matką Boga - Theotokos, ku wielkiej radości w niebie i na ziemi.

Nasz Odkupicielu, upadamy na kolana przed Twoim Majestatem i z radością wyznajemy naszą wiarę, że Ty Jeden Jesteś Całym Sensem Naszego Życia. Spotykamy się przed Tobą w tej szczególnej chwili, którą Ty sam nazwałeś Moją Godziną. Dla Tej Godziny przyjąłeś Postać Sługi, aby wypełnić Odwieczny Plan Ojca. Za sprawą Ducha Świętego przez Tajemnicę Wcielenia przyszedłeś do nas, aby za cenę Swojego ludzkiego życia dać nam udział w Twoim Wiecznym Życiu. Tylko Ty Jeden mogłeś to uczynić, stając się Ofiarną Żertwą za nasze grzechy, aby zadośćuczynić Bożej Sprawiedliwości.

Spotykamy się w szczególnym momencie, w samym Centrum Triduum Paschalnego, w Wielki Piątek, w tej chwili kiedy wspominamy tamten Dzień i ten moment, kiedy Poncjusz Piłat zatwierdził wyrok śmierci wydany na Ciebie przez przywódców Narodu Wybranego. Po parodii tamtego procesu sądowego, Twój Naród Wybrany przez swoich przywódców i podburzony lud, dokonał strasznego wyboru – Poza Cezarem nie mamy króla i dalej - Krew Jego na nas i na nasze dzieci. W Pismach Swoich Proroków, w takich szczegółach opisałeś nam Tę Godzinę.

Ty, Oczekiwany i Upragniony Mesjasz zostałeś odrzucony. Przez 3 lata ofiarnej misji ukazywałeś Swoją Godność Bożego Syna poprzez naukę o Bożym Królestwie, pieczętując ją znakami i cudami.

My tutaj zebrani, jako maleńkie ziarenko przez Ciebie nabytego ludu, cząstka dziedzictwa Twojego i Twojej Matki, a naszej Królowej i Pani, Królowej Korony Polskiej, stajemy w dniu dla nas szczególnym. W Znaku Polskiego Sztandaru Narodowego uczynionego na Twoją Chwałę, pragniemy złożyć Tobie hołd naszego całkowitego poddania i całkowitej zależności. 1000 lat temu, dnia 18 kwietnia 1025 roku Twój sługa, a nasz rodak - Bolesław Chrobry, z Twojej Łaski, został namaszczony na Pierwszego Króla Polski, co spowodowało zaistnienie Królestwa Polskiego. Ten Twój sługa, syn Mieszka I - księcia Polan, który zanurzył siebie i swój lud w wodach Chrztu Świętego, wszczepiając nas na zawsze w Ciebie, Jedynego Zbawiciela świata i aby jeszcze głębiej zjednoczyć się z Tobą Aktem Dagome Judex po wieczne czasy ofiarował całe swoje Państwo Twojemu zastępcy i każdemu po nim jako wieczystą własność. Bolesław Chrobry przeprowadził w obszarze całego Państwa, które znacznie powiększył, pierwszą powszechną ewangelizację, zapraszając misjonarzy i mnichów, aby usunąć ówczesne pogańskie wierzenia i oświetlić powstałe Królestwo Tobą, Który Jesteś Światłością świata - Drogą, Prawdą i Życiem.

My, dziś tu zgromadzeni jako Twoja mała trzódka, spoglądając wstecz w ponad 1000 letnie nasze dzieje, pragniemy wyznać wiarę w Ciebie, jako naszego Jedynego Pana i Króla. W obliczu wszystkich pokoleń naszych i dziejów naszych, z największą radością, wraz z naszymi Patronami i Świętymi w Niebie, z nieprzeliczonymi męczennikami, którzy za cenę modlitw, łez i krwi pragnęli wybłagać dla naszych serc Królestwo Boże po wieczne czasy, chcemy wyrazić dziś to samo pragnienie. Przez Twoją służebnicę Rozalię Celakównę, oznajmiłeś Swoją Wolę, że chcesz być naszym Królem w pełnym tego słowa znaczeniu. Pragniesz, abyśmy nazywali Ciebie Królem Polski i żyli dla Ciebie, w Duchu i prawdzie, aby tym bardziej zjednoczyć nasze serca ze Swoim Boskim Sercem. Prosimy, daj nam serca proste i szczere, bo tylko w nich masz upodobanie. Twoje Serce utrzymuje w istnieniu cały ten świat, objawiając nam w Nim Swoją Miłość i Miłosierdzie. Prosimy Cię, uwolnij nas od obojętności i znieczulenia, od lenistwa i niewiary - wybaw nas! Przywróć nam na nowo świadomość, że jesteśmy Dziećmi Bożymi, wzbudź w nas żywą wiarę, miłość i gorliwość, abyśmy umieli ją odkrywać w tych naszych bliźnich, którzy o tym nie wiedzą czy ją utracili. Przez naszą rodaczkę, a Swoją umiłowaną Oblubienicę, świętą Faustynę wyjawiłeś nam, że Polskę szczególnie umiłowałeś i oczekujesz od nas wierności i posłuszeństwa tak, jak kiedyś oczekiwałeś jej od Narodu Wybranego.

W czasie szwedzkiego potopu, gdy najeźdźca dokonywał strasznych zbrodni i pustoszył nasze ziemie, ówcześni polscy biskupi w alarmującym liście zwrócili się o pomoc do ówczesnego Twojego zastępcy papieża Aleksandra VII. Tenże papież przypomniał, że Królowa nieba i ziemi poprzez swojego sługę ojca Juliusza Mancinellego, wyraziła już wcześniej życzenie - aby rządzący Rzeczpospolitą ogłosili Ją jej Królową. Dopiero to doświadczenie cierpienia skłoniło naszego władcę do działania, za sprawą świętego Andrzeja Boboli, który dał siebie jako żertwę, aby spełniła się wola Królowej nieba. Dnia 1 kwietnia 1656 roku w czasie potopu szwedzkiego, we lwowskiej katedrze, w obecności nuncjusza papieskiego, na kolanach, po pokornym złożeniu insygniów królewskich u stóp Matki Bożej Łaskawej, król Jan Kazimierz dokonał Aktu Intronizacji Jej na Królową Korony Polskiej. Wśród wielu zobowiązań ślubował w tym Akcie, że uczyni wszystko, aby ulżyć doli kmieci. Niestety, nie zostało to dotrzymane i naród doświadczył nocy zaborów.

Dziś jesteśmy świadkami nowego, a jakże przerażającego potopu, szaleństwa bezbożności jakiego nigdy do tej pory nie było w Królestwie Twojej Matki. Oto na naszych oczach dokonuje się walka o Duszę naszego narodu, o Jego wierność Tobie, Twojemu Krzyżowi, Ewangelii i Świętemu Kościołowi Katolickiemu. Apostazja ogarnia i pogłębia się coraz bardziej w sercach i umysłach naszych sióstr i braci. Polskość, która była zawsze owocem wierności Tobie i Twojej nauce zostaje ośmieszana i wyszydzana, a przywódcy narodu za życzeniem wrogów Polski, wprowadzają na naszych oczach coraz bardziej przewrotne ustawy, aby oderwać nasz naród od Ciebie i Twojego Kościoła. Kościół Twój był zawsze w naszej historii bezpiecznym schronieniem i źródłem nadziei dla narodu i pozwolił mu przetrwać najtrudniejsze doświadczenia gdy nasi sąsiedzi wielokrotnie skazywali nas na unicestwienie co przypomniał nam Twój sługa, a nasz papież - święty Jan Paweł II.

W obliczu tej kolejnej próby, zwracamy się do Twojej Wszechmocy, którą najbardziej okazujesz w swoim przebaczeniu i miłosierdziu. Wyciągnij Swoją Boską prawicę nad dziedzictwem Twojej Matki, a naszej Królowej, bo jesteś naszą Jedyną Nadzieją. Matka nasza i Królowa nasza natknęła nas, aby zwrócić się do Ciebie. Przez Jej potężne wstawiennictwo błagamy Cię, abyś porzucił słuszne karanie i okazał nam Swoje miłosierdzie, tak jak okazałeś je w Cudzie nad Wisłą, i przywołujemy dziś tamten Akt Poświęcenia Twojemu Najświętszemu Sercu, przez ówczesnego Prymasa Polski kardynała Edmunda Dalbora, który prosił Matkę Litości o ratunek przed bolszewicką nawałą. Królowa Nieba nie zawiodła. Dwukrotnie ukazała się w różnych miejscach nieprzyjacielowi, chroniąc polskie wojsko przepędzając najeźdźcę. W niczym to nie umniejsza ofiary żołnierza. Przepraszamy Cię Boże za niewdzięczność, kiedy to ubłagane cudownie zwycięstwo zostało kłamliwie przypisane człowiekowi, posuwając się w tym aż do granicy bałwochwalstwa. Za tę niewdzięczność ponieśliśmy straszliwe konsekwencje i dalej je ponosimy. Zobowiązujemy się o ujawnienie prawdy o tym Cudzie i o podjęcie starań do wybudowania okazałej świątyni, jako słusznego wotum za okazane nam wtedy miłosierdzie. W tym roku mija 100 lat od ofiarowania królewskich insygniów dla Królowej Korony Polskiej przez polskie kobiety i matki. I my zwracamy się do Niej tą samą modlitwą, którą umieściły na obwodzie królewskiego jabłka - Królowo Korony Polskiej, Królestwa Swego strzeż!

W tym momencie naszej modlitwy zwracamy się również do naszych rodaków, którzy poprzedzili nas w pielgrzymce wiary - Wszyscy Polacy, co w stanie łaski pragnęliście wybłagać dla nas Królestwo Boże i świata całego, poprzez modlitwę, cierpienie, pracę i ofiarę w walce z wrogami Krzyża i wiary, módlcie się za nami.

Panie Jezu! Przychodzimy do Ciebie, i jak zawsze pod Płaszczem Opieki Twojej i Naszej Matki pragniemy błagać Ciebie o zmiłowanie dla nas. Spójrz Swoim litościwym spojrzeniem na nas, którzy widzimy jak szaleństwo bezbożności otacza nas wokół, jak to szaleństwo grzechu staje się modą i zachętą do nowych ideologii i utopii grzechu. Ty jesteś Panem czasów i wieczności. W Ewangelii ukazujesz nam, że u Ciebie nie ma tragedii i panowania śmierci. Poprzez przykłady wskrzeszeń Łazarza, syna matki z Naim i córki Jaira, ukazujesz się nam, jako Żywy i Prawdziwy Bóg. Panie Jezu! Grzech prowadzi nas do śmierci i zamyka w nas sens życia dla Nieba.

W tej Uroczystej chwili, kiedy wyznajemy Ci naszą wiarę i pragnienie dochowania wierności, pragniemy oddać Tobie cały nasz los i los naszej umiłowanej Ojczyzny - Polski, wszystkich rodaków poza jej granicami i przyszłych pokoleń. Wyznajemy z radością, że Jesteś naszym Królem, Królem Polski, i że Polska jest Twoja - tego pragniemy! JEZU CHRYSTE, KRÓLU POLSKI - PANUJ I ZWYCIĘŻAJ! Pragniemy ponieść tę radość w tej misji na cały świat, aby i innym narodom zanieść tę wieść, aby one wszystkie ogłosiły Ciebie Swoim Królem, aby zapanowało Powszechne Twoje Boże Królestwo, jak to już zapowiedziałeś - Będzie jedna Owczarnia i Jeden Pasterz.

Amen.